dagboekbankier_v2Als reactie op het rapport en de idiote aanbevelingen van het CPB (zie hier), heb ik hieronder maar eens mijn persoonlijke ervaringen opgeschreven als een van de vele voormalig ‘oudere, langdurige werkeloze’ na mijn vertrek als (te) hoog opgeleide professional bij ABN Amro in het kader van ‘Met geld van de Staat, 50+ op straat (zie cartoon  hiernaast en hier).

Leren solliciteren.

In het kader van traditioneel outplacement bij ABN Amro had ik geleerd hoe je moest solliciteren en dat je direct een uitkering moest aanvragen. Nou kreeg ik die pas na 3 maanden want ik had ‘een regeling’ gekregen. Een groot gedeelte van de verstrekte informatie tijdens het outplacement traject bij ABN Amro bleek trouwens niet te kloppen, maar dit ter zijde.

Ik heb me vervolgens aangemeld bij het UWV en ik kreeg omdat ik een speciale doelgroep was (50+), een mens als coach toegewezen. Dat was toen al iets heel bijzonders omdat later iedereen een e-coach kreeg.  Wat dat is leg ik later nog wel even uit. Ik had me vooraf laten adviseren door een sociale dienst adviseuse om er zeker van te zijn dat ik niets verkeerds zou doen.

Naief als ik was dacht ik dat het UWV en mijn persoonlijke coach me zouden helpen bij het vinden van een baan, maar dat bleek al snel een groot misverstand te zijn. Hoewel de coaches allervriendelijkst waren, was hun belangrijkste rol ervoor te zorgen dat ik me aan de regels hield en dat ik niet zou ‘frauderen’. Er was geen sprake van matching. Wel greeg ik af en toe een Excel-spreadsheet toegestuurd met allemaal banen waar ik uitermate geschikt voor was (b.v. taxichauffeur). Ik hoorde van mensen om mij heen dat ze daarop gesolliciteerd hadden, maar altijd werden afgewezen. Reden? Te veel ervaring, te veel opleiding en…..te duur. Ook al vonden de sollicitanten dat zelf geen bezwaar.

Mijn resocialisatie.

In het kader van mijn resocialisatie ging ik vol enthousiasme ging ik zelf boodschappen doen bij de Lidl, ging ik naar alle verplichte workshops, naar alle cursussen en naar alle trainingen via het UWV. Zo leerde ik nogmaals prachtige sollicitatiebrieven schrijven en rollenspelen met potentiele werkgevers. Wat eigenlijk even goed in het kader van mijn resocialisatie als ex-bankier was, was dat ik op die manier met veel verschillende werkzoekenden in Leiden en omstreken in aanraking kwam. Ik kwam weer onder de mensen. En wat bleek? Er waren helemaal geen vaste banen! Maar omdat iedereen moest solliciteren, schreef iedereen gewoon maar op alles wat los en vast zat, want dat had men weer aan zijn verplichtingen voldaan voor die maand.

 Om- en bijscholing.

Ik had als onderdeel van mijn vertrek nog een dure opleiding bij een dure business school uitonderhandeld, maar het bleek dat deze omscholing/bijscholing niet gold als ‘activiteit’ bij het UWV. Dat ik daarnaast veel geld zelf stak in om- en bijscholing online en offline waaronder vooral met veel e-learning, telde evenmin. Maar als ik was verschenen op een banenbeurs telde dat weer wel.

Bovendien bleek dat er geen budget was om mensen om- en bij te scholen. Dat moesten mensen dan maar ‘bij hun familie lenen’. Ik herinner me een cursus sollicitatiebrieven schrijven waarbij ik naast een ontslagen schoonmaker van 52 zat. Iedereen boven de 45 was ontslagen en vervangen door studenten bij zijn voormalige werkgever. Net als toen ik in 1978 schoonmaakwerk deed als student om mijn studie te betalen. Hij moest en zou echter solliciteren hoewel er niets was. Hij was laagopgeleid dus kwam daarom niet aan de bak. Maar geen budget voor om- en bijscholing dus.

Solliciteren in de praktijk.

Ik sloeg vol goede moed aan het solliciteren en werkte daarnaast 1 dag per week met schriftelijke toestemming van van het UWV en in het weekend verder aan mijn ‘carriereplan b’.  Voor het geval dat. En wat bleek? In tegenstelling tot wat je van de regering en de papegaaien uit de media hoort en van pseudo-experts, ervoer ik al snel het volgende:

– 80% van de tijd krijg je geen antwoord

– als je al antwoord krijgt werd ik afgewezen op de volgende gronden:

1) ‘Te hoog opgeleid’ (‘u gaat zich dan te snel bij ons vervelen’; lees ‘ik ben bang dat u mijn baan wilt’).

2) ‘Te veel ervaring’ (‘u gaat zich dan te snel bij ons vervelen’; lees ‘ik ben bang dat u mijn baan wilt’).

3) ‘Te oud’ (ik kreeg dit zelfs een aantal keren letterlijk zwart op wit te horen).

4) ‘Onder mijn niveau’. Als ik meldde dat ik dat geen probleem vond want dat ik veel verschillend werk had gedaan, dan bleef men toch bij de afwijzing.

en nu komt het:

5) ‘Te duur’.  Het interessante bij dit laatste was dat ik altijd terug belde en vroeg ‘hoezo te duur?’. Men meldde me dan dat men ‘mensen zoals ik’ niet op een lager salaris wilde aannemen want dat binnen het bedrijf met mijn opleidings-, kennis en ervaringsniveau niet kon gezien het functiehuis en de schalen!

Bovendien merkte ik al snel dat je in de WW eigenlijk niets mocht. Je mocht niet een klus aannemen, want dat ging dan permanent van je uitkering af etc etc. Eigenlijk moest je vooral bewaakt thuiszitten. Het was een full-time vaste baan of niets. Ook mensen die vrijwilligerswerk deden, kwamen vaak in de problemen.

Het UWV werd ook door de ene na de andere reorganisatie geraakt en ook daar verloren veel mensen hun vaste baan. Mede daarom werd het systeem van de ‘e-coach’ ingevoerd.  Het systeem keek of je aan je verplichtingen had voldaan en je vragen kwamen in een e-mailinbox terecht. De persoonlijke voortgangsgesprekken waren niet meer mogelijk als je b.v. wilde weten of je goed bezig was of dat men nog tips had.

Conclusie.

Zijn deze ervaringen bijzonder? Nee, helemaal niet. De realiteit van alle dag is dat ook veel hoogopgeleide mensen in Nederland gewoon te veel ervaring, te veel opleiding & te oud zijn. En dat werkgevers gewoon liever jonge, onervaren en goedkope mensen in dienst nemen. En de regering Rutte maakt dat ook nog eens veel aantrekkelijker ook. Logisch dus dat de langdurige werkeloosheid onder ouderen in Nederland veel hoger is dan in andere landen om ons heen.

Met mij gaat het trouwens goed. Waarom? Ik ben in 2001 al aan mijn ‘carriereplan b’ met o.a. online ondernemen begonnen, mijn vader is failliet gegaan, dus ik heb altijd mijn eigen broek op moeten houden en we hebben onszelf een veel lager uitgavenpatroon aangemeten sinds 2011. Ik verveel me niet, kan de rekeningen betalen en heb mijn gezondheid weer terug. En help ik nu anderen die in dezelfde situatie zitten als ik met ‘Geld verdienen met jezelf’ hun eigen broek op te houden. Mooi toch?

Mijn bloeddruk loopt alleen op als ik weer van die b.s. lees zoals in het rapport van het CPB. Ik stel daarom voor dat de salarissen van de opstellers van deze paper de komende jaren wordt verlaagd totdat ze kwaliteit gaan leveren. Ideetje?

Vg
Tony de Bree

p.s.
Ik heb bij het UWV een exit-gesprek aangevraagd en wilde een aantal exemplaren van ‘Geld verdienen met jezelf’ overhandigen, maar dat was geen animo voor. Jammer.

p.p.s.
Wat je wel kunt doen? Lees dit blog bijvoorbeeld.